અને એ જ મારા માટે સૌભાગ્યની વાત છે "

ધર્મક્ષેત્ર :
વારો શ્રી કૃષ્ણનો હતો -
દુર્યોધન સિવાય કોઈ આરોપ ના મૂકી શક્યો એટલે એમણે સ્વયં બધાના મનના પ્રશ્નોને વાચા આપી - જવાબ આપ્યા !
અંતે પાંચાલી -
"સખા, હું આરોપ નહિ આભાર માનવા ઉભી થઇ છું ! દુનિયા આખી તમને ભગવાન સમજતી ત્યારે મારે મન તમે માત્ર 'મિત્ર' જ હતા એક હું જ હતી જે તમને સવાલો કરતી - તમારા પર મારો અધિકાર જમાવતી ! તમે જીવનભર મારી સાથે જ રહ્યા ખુલ્લી આંખે કે બંધ આંખે પણ તમે મારી સાથે જ વસ્યા !
કૃષ્ણ : છતાં તને લાગ્યું હતું કે એક એવો પ્રસંગ આવ્યો હતો કે જયારે હું તારી સાથે નહોતો !
(પાંચાલીની આંખો ઢળી જાય છે !)
દુર્શાશન : ના કેશવ તમે જ હતા અને દ્રૌપદીના વસ્ત્રોમાંથી પણ તમારું જ નામ ગુંજતું હતું !
કૃષ્ણ : સખી, એ સમયે હું તારી સાથે નહોતો - તું મારી સાથે હતી !
(નદીના પાણીના વચ્ચે ખડક પર)
"સખા, હવે નહિ સહાય કૈક કરો ! કે હું નિયતિને શરણે થઇ જાઉં ?"
"નિયતિ તો આપણે બનાવીએ છીએ ! કૈક નહિ કરીએ તો નિયતિ -"
દ્રૌપદી ગુસ્સે થઇ "પહેલીયા મત બુજાઓ સખા !"
કૃષ્ણ : જા સખી, ત્યાં જઈ ક્રોધિત થઇ જા, કોને ખબર તારા ક્રોધથી જ એક અંતનો આરંભ થાય !"
અને પોતે વાંસળી હાથમાં લે છે !
(સભામાં દ્રૌપદીનો ક્રોધ)
ફરી ધર્મક્ષેત્રમા --- દ્રૌપદી "કેશવ, તમે કોઈના માટે ગમે તે હશો, મારા માટે તો તમે મારા પરમ મિત્ર જ હશો - સદૈવ !"
કૃષ્ણ "અને એ જ મારા માટે સૌભાગ્યની વાત છે " #RC

posted under | 0 Comments

મૈત્રી

#રોડસાઈડ અવલોકનો
દ્રશ્ય -૧ :
સફેદ ધોતી, સફેદ ઝભ્ભો, માથે ફાળિયું અને ખભે મુકેલો લીલો જાડો નેપકીન સાથે બે વૃદ્ધોના ચાર હાથ બરાબર ભીડાયેલા હોય અને બંનેના બોખલા મોઢાઓ ખુલે એટલા હાસ્યથી ખુલેલા હોય !
દ્રશ્ય -૨ : બસ સ્ટોપ નજીક બાઇકને બ્રેક વાગે. બાઇકમાં પાછળ બેઠેલ છોકરો નીચે ઉતરે અને બાઈક પર બરમુડો પહેર્યો હોય તેને ખભે હાથ વીંટાળી ભેટે..તેનું ટૂંકું ટી શર્ટ અને લો વેસ્ટ જીન્સ બીજના ચંદ્રની જેમ તેના બરડાનું પ્રદર્શન કરે ! પાછળ ભરાવેલો થેલો સરખો કરી ફરી હાથ હલાવી પેલાને બાય કહે !
#બંનેમાં પોશાક અને રીતોમાં જે ફરક હોય તે પણ લાગણી એ જ - ખરી મૈત્રી !
#RC

posted under , | 0 Comments

Bus Buzzing!

અને એ કલબલાટ નીચે ઉતરી ગયો.
બરોડાથી ભરચક બસમાં મારી બાજુમાં ઉભેલા નવપરણિત (વાતો પરથી ખબર પડી) યુગલની જીભાજોડી શરૂ થઈ. એન્ડ એક માર્કિંગ થયું... કે છોકરી ક્યારેક 'તમે' કહેતી ને ક્યારેક 'તું'
જેમ કે એની પતિ તરીકેની નિષ્કાળજીમાં "તમે સાવ કાંઈ મદદ નથ કરતા. હકઅઅ.. કાલે વિપુલભાઈને ફોન કરવાનો તો કે તું કર.. રજા લેવાની તો કે તું કે !"
ને પછી વાતો એ ક્યાં ફર્યાની આવે ને એનામાં પ્રેમિકા જાગે ને તરત "તુકારે" આવી જાય ! "તું બહુ ચાંપલાઈ કરતો પણ મેં કીધું એમ ચગડોળે મજા આઇલી ને ?" હી : "તું ઘણી બહાદુર ખરી કે ?"
શી : "હંક.. તને નઈ ખબર મળે ?"
આવું વાતોનું રોલર કોસ્ટર હાલોલ ઉતરી ગયું..
#RC

posted under | 0 Comments

ફુલ્લ ફટ્ટાક - ઉત્તરાયણ !

ઉત્તરાયણ બચપણમાં વહેલા કહેવાય એના કરતા ય વહેલા ઉઠવાનો (અને આગલી રાત્રે પથારીમાં પાસા ઘસવાનો, ને આંખો ભીંચી સવારની રાહ જોવાનો) તહેવાર હતો !
ખબર નહિ પણ મારી ઉંમર વધતી ગઈ એમ પથારીમાં સુઈ રહેવાનો સમય વધતો ગયો.
અને છેલ્લા ત્રણેક વર્ષથી તો ઉત્તરાયણ એ મારા માટે મસ્ત ફુલ્લ ફટ્ટાક આળસ કરવાનો,
મોડે સુધી (10-11 વાગ્યા સુધી) સુઈ રહેવાનો,
પૂડાલા અને ચા થી શરૂ કરી,
ધાબે બેસી - ચગાવાનારા ઓને જોઈ તેમને મળતા આનંદ ને માણી લેવાનો,
પાછા થોડા પુલ્લા પેટમાં પધરાવી એકાદ મુવી ખેંચી નાખવાની,
બપોરે ઊંઘી જવાનો -
ટૂંકમાં એક મસ્ત રજા કે જયારે બીજા કોઈ કામ હાથ પર ના લેવા - પતંગ ચગાવવાનું કામ પણ નહિ 😎😎 સૌને મીઠી મકરસંક્રાંતિ !

દરિયો મારો!

રણ સઘળા મળવા આવ્યા,
એક-એક ને બદલે એકઠા આવ્યા.
વીરડી એક જ મિસરી મધુરપની,
ને ઝાંઝવાના જળ ઠેર ઠેર આવ્યા.
ક્યાંક ઝાંઝવાનો રચાયો બેટ,
ને ક્યાંક વળી રચી એને ત્રિભેટ-
દ્વિવચનમાં વચનો ઉમેરી સત્યના,
મોજા દરિયાના રણમાં રમવા આવ્યા.
અવનવા રંગોથી રંગ્યુ આકાશ,
કેટલાક પ્રસંગો મેઘધનુષને તોડવા આવ્યા.
વિફરેલી ને વિસ્તરેલી એ રેતીને,
જાણે 'એ' દરિયાના શમણા આવ્યા !
#RC

posted under , | 0 Comments

શાબાશ - દંગલ

કોઈપણ શિષ્ય કે સંતાનના જીવનમાં પોતાના ગુરુ અથવા માતા-પિતાના મોઢેથી શાબાશ સાંભળવું એ ગોલ્ડ નહિ પ્લેટિનમ હોય !
અને એ શબ્દો સુધીની સફર ગીતા ફોગટે જે મુશ્કેલીઓથી પસાર કરી એ ખરું દંગલ !
માટીમાં ખેલાયું હોય કે મેટ પર પણ અસલી દંગલ તો મહાવીરસિંહ ફોગટનું ! જ્યાં છોકરીને કુસ્તી છોડો, પરંપરાગત કહેવાય એવા પુરુષ જેવા કામ કરવામાં પણ સમાજ થું થું કરી નાખે એ સમાજની સમજ તોડવા અને પોતાની દીકરી પર અંત સુધી ભરોષો રાખનાર એ પિતા - ગુરુ !
ફિલ્મ આખેઆખી સિનેમાની દ્રષ્ટિએ પરફેક્ટ બની જ હોય જ્યારે આમિર ટચ હોય !
પણ લાગણીઓની તીવ્રતા ત્યારે જયારે જે પિતાની ટ્રેનિંગથી નેશનલ મેડલ લીધો એ ટ્રેનિંગ પરથી ભરોષો ઉઠી જવો ! એક વૃદ્ધ પોતાની કુસ્તી સાબિત કરવા અને એક યુવાન પોતાની નવી સમજ સાબિત કરવા જે કુસ્તી કરે અને એ વખત પિતાની આંખોમાં અંજાયેલી વિવશતા એ આમિર જ દર્શાવી શકે !
ઠેર ઠેર ઘણા ડાયલોગ સીધા જીવનના કોઈપણ પ્રસંગે યાદ આવે તેવા છતાં "દંગલ જીતને સે પહલે ડર સે જીતના જરૂરી હોતા હૈ !" માં દમ છે.... માણસ જો પોતાના ડર ને ના જીતી શકે તો એ જીવનમાં ક્યાંથી જીતે !
દીકરીઓ માટે દિવસે ક્રૂર થઇ જતો બાપ જયારે રાત્રે તેના પગ દબાવતો હોય એ દરેક પિતાની કાળજી છે. પુત્રીની નજરમાં જે પોતાની આઝાદી પરની તરાપ લાગે એ પિતાની દ્રષ્ટિએ પોતાની પુત્રી તરફની દરકાર છે ! અને જેમ હજારો સફળ સર્જરી કરનાર સર્જનનો હાથ પોતાની દીકરીની સર્જરીમાં ધ્રૂજે તો એ દીકરીને જ નુકશાન કરે એમ એક ગુરુ જો પુત્રી પ્રેમમાં વિવશ થાય તો એ દીકરીને જ નુકશાન કરે ! "મૈ એક વક્ત મે યા તો બાપ હો શકતા હૂં યા ગુરુ !"
વધુ સ્પોઇલર ને અવકાશ ના આપીએ તોય મૂવીનો અંત ખબર હોય તોય ચિક્કાર થિયેટર ફિંગર ક્રોસ કરી જાય જયારે ગીતાને બાપની બાત યાદ આવે કે, "હર મુશ્કિલ મેં બાપ તેરે પાસ નહિ હોગા, મૈં તેંનું લડના શિખા શકતા હૂં પર લડના તો તુજે હી હૈ !"
અને જેમ સચિનની આખરી મેચ બાદ આચરેકર સચિનને વેલ પ્લેડ કહે એમ બાપ "શાબશ" કહે એ સાચી જીત !
#RC

posted under , | 0 Comments

અસૂર્યલોક

ભગવતીકુમાર શર્માની 'અસૂર્યલોક' કૈક વધુ અંશે વાર્તા, તેમની જ મને પ્રમાણમાં વધુ ગમેલી 'ઉર્ધવમૂલ' એ મનોજગતની ડૂબકી લાગી હતી.
અસૂર્યલોક શરૂઆતમાં ખુબ ધીમે અને રઘુવીર ચૌધરીએ કરાવેલા પરિચય જેવી લાંબી લાગવાની સંભાવના હતી.
પણ આશ્ચર્ય એ કે બીજી જ બેઠકમાં એ પૂર્ણ થઇ ગઈ. ઉર્ધવમૂલમાં જેમ સીમિત પાત્રો સાથે સીમિત ઘટનાઓ (મહદ અંશે ઘટના જ નહિ) ને બદલે અહીં પાત્રો જ પાત્રો અને ચાર પેઢીનું સમાયાવરણ - અને અન્ય ગૌણ પાત્રોમાં પણ ઘાટ વધુ પૂર્યો. એટલે પકડ આવતા વાર લાગી.
પણ ત્રીજી પેઢીના તિલક અને સત્યાના સંઘર્ષ સાથે વાર્તા ખીલી ગઈ.
મોડી રાત સુધી વાંચ્યા પછી ય સત્યાની સત્યનિષ્ઠા અને પ્રેમનિષ્ઠા માટે આદર આંખમાં રહ્યો.

posted under | 0 Comments

ભીંત જો ખખડાવી

ભીંત ખખડે કે થાય ભણકારા,
શમણાંમાં હવે શમણાં છે તારા !
ઘર આખું ગુંજે છે તોય ના સાંભળું,
અવાજને ક્યાં હોય છે પોતાના કાન !
જયાં સુધી નહોતું પીધું એ શબ્દનું ઝાંઝવું,
મનેય ગમતું એ ભીંત નામે ઉભેલું સ્થાન !
હવે ખખડવા માટે બચ્યું નથી કશું-
ખુલી છે આજે ભીંત બની હૃદય દ્વાર !
(કુલદીપ કરિયા ના કાવ્ય સંગ્રહ ની રજૂઆત પૂર્વે) 

posted under | 1 Comments

પ્રિય બુદ્ધિ !

પ્રિય બુદ્ધિ,
ચાલ તું છેતરી લે,
ચાલ તું વેતરી લે મને તારા જ કદ જેવડો,
હું તો માત્ર શ્વાસ થઈશ વિશ્વાસનો !
તું દેખાડીશ જે તે જોયું,
સમજાવીશ મેં શું ખોયું,
પણ મારા શ્વાસનો પાશ ક્યાં તારી પાસે છે?
તું પૂછીશ કેવી રીતે જીવીશ,
તું સઘળા તર્ક મને કહીશ,
પણ મૃત્યુ અને જીવન સઘળું એક દોરે છે !
હું તો એ દોરે જ દોરાતો જઈશ.
પ્રિય બુદ્ધિ, હવે તું મને કઈ જ ના કહીશ !
હું સત્ય આધારે જીવીશ,
સત્ય આધારે સુખથી મરીશ-
#RC

posted under , | 0 Comments

દુખિયારા -૩ કેદ પૂરી થઇ છે પણ સજા પૂરી નહિ

આખા દીવસની સતત રખડપટ્ટી પછી જીન વાલજીનને એક નગર દેખાયું. તેનામાં હિંમત આવી કે હાશ ! અહી કૈક ખાવાનું મળી જશે.
દિવસ આખો જે માણસ ઝડપભેર માત્ર ચાલ્યો હોય તે કેટલો ભૂખ્યો હોય ! વળી, કડકડતી ઠંડીમાં તો ભૂખ ય વધારે લાગે !
ઈમેજ સોર્સ : ઓલપોસ્ટર.કોમ 

નગરમાં પેશતા જ એને એક વીશી દેખાઈ. વીશી એટલે આપણે અત્યારે હોટેલ કહીએ એમ ત્યાં જમવાનું અને સમય આવ્યે રાત્રે સુવાની વ્યવસ્થા આપે એવી જગ્યા !
ચમકતું બોર્ડ જોઈ જીન વાલજીન અંદર પ્રવેશ્યો.  એક બાજુ દસ-બાર માણસો ટેબલ સામે ખુરશીઓમાં બેસી ને ભોજનની રાહ જોતા ગામ ગપાટા મારતા અને ઠઠ્ઠા મશ્કરી કરતા હતા.
બીજી બાજુ એક મોટા તપેલામાં લગભગ વીસેક માણસોને થાય એટલું ભોજન બની રહ્યું હતું. જીન વાલજીન એ જોયું અને તેને હળવેકથી એ વીશીના માલિકને પૂછ્યું “ભાઈ, જમવાનું મળશે ?”  વીશીનો માલિક ભોજન બનાવતા બનાવતા પોતાના હાથમાંનો તવેથો અટકાવી જીન વાલજીન તરફ જોવા લાગ્યો ! જીન વાલ્જીનનો દીદાર ઓગણીસ વર્ષની ગેલી ની સજા અને  આખા દિવસની રખડપટ્ટી પછી સાવ ભિખારી જેવો થઇ ગયેલો હતો !  પેલો કૈક બોલે એ પહેલા જ જીન વાલજીન બોલી પડ્યો “પૈસા છે મારી પાસે, જુઓ આ રહ્યા !” અને  એ પૈસા જોઇને  વીશીવાળો મલક્યો અને કહ્યું કે “અરે! સાહેબ બેસો, થોડીવાર લાગશે પણ ગરમાગરમ જમાડું !”
જીન વાલજીન પેલા બીજા માણસોથી દુર આવેલા એક ટેબલ પર બેસી ગયો. આખા દિવસની ભૂખ અને થાક હવે તેના પર હાવી થવા લાગ્યા હતા.
વીશીવાળો વારવાર તેની બાજુ જોયા કરતો.
લગભગ અડધો કલાક થયો એટલે વીશીવાળાએ ત્યાં જીન વાલજીનને કહ્યું કે “તમને ભોજન નહિ મળે !” જીન વાલજીન પહેલા તો કઈ સમજ્યો નહિ, ભૂખ અને થાક થી એ પોતાની અડધી વિચારવાની શક્તિ ગુમાવી બેઠો હતો.
પણ પછી સમજતા કહ્યું, “પણ મારી પાસે પૈસા છે ! “
“પૈસા હશે તોય નહિ મળે !”
“કેમ?”
“કેમ? વળી શું ? મારી વીશી છે ! મારે જમાડવું હોય તો જમાડું નહીતર ના જમાડું !”
જીન વાલજીને એને વધુ પૈસા આપવાનું કહ્યું.
ઉલટું પેલો માનસ તો ગુસ્સે થઇ ગયો “ તુ અહી થી નીકળી જા ! તારા જેવા માણસને તો આનાથી દસ ઘણા પૈસા આપું તોય ના જમાડું ! હું તને ઓળખી ગયો છું – તું જ – પેલો- - જીન વાલજીન ને !”
જીન વાલજીનથી હવે એ વીશી વાળાની આંખોમાં જોઈ પણ નહોતું શકાતું !
વીશી વાળાએ ઉગ્ર સ્વરમાં “નીકળી જા, એટલું સારું કહે કે હું પોલીસ નથી બોલાવતો. નહીતર કહી દેત આ માણસ મારા કહ્યા પછી ય વીશીમાંથી બહાર નથી નીકળતો !”
જીન વાલજીન પોતાનો થાક ને ભૂખ બંને લઇ વીશીમાંથી બહાર નીકળી ગયો.
તેને થયું કે “કેદ પૂરી થઇ છે પણ સજા પૂરી નહિ !”

 [ગેલીની સજા ભોગવ્યા પછી ય ના જાણે એને હજુ કેટલા આવા અપમાન સહેવા પડશે ? એ નગરમાં કોઈક એને જમાડશે ? કે ફરી ચોરી કરશે ?]

Older Posts
© Rakesh Patel NvndsR. Powered by Blogger.

Followers


Recent Comments